खरं तर प्रत्येकाच्या मनात असतो लपलेला एक चोरसापडत नाही कुणाला तोवर आपण नक्कीच शिरजोर कुणी मन चोरतं कुणी धन, कुणी चोरतं कुणाचं अंगणचोरून कुणाचं तर बरेच ऐकतात, मग रंगत वादाचं…
Tag: marathi-kavita
अहो घर द्या, घर, आमचे सर्वांचे एकच मागणे मुंबईत हवे घरविश्वास नाहीच बसणार पण आताशा यांच्या मागणीचा पंच “घर” “कुणी घर देता का घर!” विधानभवनात बेघर आमदार फिरत होतेअधिवेशन संपवून…
चिप्प ओला कोरा कागद मी आलटून पालटून पहिलाहृदयाच्या डोळ्यांनी त्यातील प्रत्येक शब्द नीट वाचला मी पाहिले त्या कागदावर होते पुसटसे अश्रूचे ओघळखुप बारीक नजरेनं पाहिली त्यातील शब्दांची तळमळ लिहावे म्हणून…
गर्जना करणाऱ्या वाघाला हवे बदलत्या परिस्थितीचे भानस्वार्थासाठी जमतील उपरे त्यांचा इतिहास आहे का महान?खंजीर खुपसला गुरूवर ज्यांनी त्यांना निमूट करशी सलाम!आयुष्य झिजवले विरोध करूनी परी तू आज दिल्लीपतींचा गुलामकुठे हरवला…
काल अचानक वाटू लागले आपण आहोत निष्णात बहूरूपीमुलगा, भाऊ, नवरा, वडील, आजोबा सगळी वठवतो खोटीच नाती बहिण, आत्या, काकी, मावशी, मामी, नणंद, जाऊ, आजी भिन्न अभिव्यक्तीप्रत्येकीचा वेगळाच दर्जा, कुणी प्रेमळ,…
मदत करणं असेल गुन्हा तर तो मी नेहमी करतोचुकलोच म्हणत जूने विसरून पून्हा तीच वाट धरतो चुकांचं परिमार्जन, म्हणजे नवीन चुकांचं जणू लायसन्सचुका करून त्या निस्तरण्याचं तसं हे माझं जुनंच…
मित्रांनो स्वतःला सुशिक्षित म्हणवता तर एवढं तरी ठरवाप्रत्येक गोष्ट मनाला पटतय का? विचारूनच रान पेटवा हे असं फारसा विचार न करता Forward करणं कृपया थांबवातुमच्या निराधार बातमीने कोणाचा जीव जाईल…
जो पर्यंत होत नाही, करावसं वाटतं प्रेमआधी भेटी गाठी, मग प्रेझेंटची लेन देनरुसणं फुगणं नेहमी तिचं हमखास चालतंथोडी विनवणी, मनधरणी करत प्रेम फुलतंतारीफ केली की मन झुळूक होऊन झुलतंस्पर्शाची जादू…
मुलांना किंमत कळायला बापाला मरावंच लागतंतो जिवंत असेपर्यंत त्याचं बोलणं, वागणं सगळंच टोचतं लहानपणी, बापाला आम्ही छोटे आहोत हे कुठे कळतं?जेव्हातेव्हा शिस्तीच बाळकडू, आमचं सुख त्याला सलतं दुखलं खुपलं आईच…
